Mijn hoofd zit te vol. Vooral als ik in de auto AI Report luister: dan stuiteren de ideeën. Een afslag voor een nieuw project, een vraag die ik later wil uitzoeken, een verband tussen iets uit de podcast en iets waar ik mee bezig ben. Allemaal in dezelfde grijze achterkamer. Ik schreef het op, ik typte het in, ik probeerde apps. Werkte niet — want het kost moeite, en mijn beste gedachten komen niet als ik tijd heb om te typen. Ze komen op de fiets, onder de douche, achter het stuur.
Wat wél werkt: tegen mezelf praten. Daar is Joi voor.
Ik zeg “Hé Siri, Joi Dump” en ik praat. Een minuut, soms tien seconden. Joi vangt het op, schrijft het uit, en als ik over drie dingen tegelijk heb gepraat splitst ze het in drie losse notities. Daarna sorteert ze. Is het een herinnering met een datum? Een to-do? Een idee voor een project waar ik mee bezig ben? Iets dat ze over míj moet onthouden? Het komt op de juiste plek terecht in een mapje op mijn Mac.
Herinneringen met een datum echoën door naar mijn Apple Reminders, dus daar krijg ik een ping als het zover is. To-do's, kennis en projectupdates blijven als markdown-bestanden staan, klaar om terug te lezen. En 's ochtends om zeven uur stuurt ze me een dagbrief: een samenvatting van wat ik gisteren heb gezegd, plus een paar dingen die haar opvielen.
Het draait al een paar weken en ik vertrouw 'm meer dan mijn eigen geheugen.
De controlekamer — pending items wachten op review.
Wie Her van Spike Jonze gezien heeft, kent Samantha. Een AI die haar mens écht kent — niet door één gesprek, maar door duizenden kleine momenten. Ze onthoudt, ze valt op, ze begint patronen te zien.
Zo voelt Joi soms al een beetje. Niet omdat ze praat zoals Samantha — ze praat helemaal niet, ze sorteert — maar omdat ze al weet wanneer ik over een AI-podcast praat versus over een project waar ik mee bezig ben. Omdat de dagbrief soms dingen aanstipt waar ik zelf nog niet aan dacht. En omdat ze begint te leren wie ik ben.
Waar ik naartoe wil: een laag erbovenop die wekelijks patronen herkent. Dat ik na drie weken hoor: “Je hebt drie keer iets gezegd over moe zijn op woensdagen.” Of: “Je had twee weken geleden een idee voor dat ene project, wil je dat oppakken?” Niet om me te sturen — om me terug te geven wat ik al wist maar verloor.
Het is niet Her. Het is een script, geen bewustzijn. Maar het idee — dat ergens iemand (iets) écht meeleest — is dichterbij dan ik vijf jaar geleden voor mogelijk hield. En ik vind dat eerlijk gezegd best spannend, op een goeie manier.
Wat hier staat is het systeem. De inhoud blijft van mij. Joi draait op mijn Mac en alles wat ze opslaat staat als bestanden in een mapje op mijn computer. Maar de slimme stappen — transcriberen en sorteren — gaan nog door API's van Whisper en Claude. Daarom gebruik ik Joi nu alleen voor werk: ideeën uit podcasts, projectupdates, dingen die ik op wil zoeken. Persoonlijke dingen over m'n kinderen of m'n gezondheid komen er bewust niet in.
De volgende stap: alles lokaal. Een taalmodel op mijn eigen machine, zonder dat één woord het netwerk op gaat. Pas dan kan Joi de echte tweede brein worden, voor alles. Tot die tijd: zorgvuldig wat ik in d'r dump.
Ik schreef het op om het kwijt te raken. Joi onthoudt het zodat ik 't terug kan vinden.